دوستي در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣١

ن ـ خيرخواهى

٢٨٤.امام على عليه السلام : خيرخواهى ، دوستى به بار مى آورد .

٢٨٥.امام على عليه السلام : خيرخواهى و يكرنگى ، محبّت به بار مى آورد .

س ـ پيروى از نصيحتگر

٢٨٦.رسول خدا صلى الله عليه و آله : . . . پيروى از نصحيتگر ، افزايش خرَد ، كمال عقل ، خوش فرجامى ، رهايى از نكوهش ، پذيرش و دوستى را در پى دارد .

ع ـ انتقاد از عاقل

٢٨٧.امام على عليه السلام : انتقاد ، [عامل] حياتِ دوستى است .

٢٨٨.امام على عليه السلام : از جاهل انتقاد مكن ، كه دشمنت مى دارد و از عاقل انتقاد كن ، كه دوستت مى دارد .

ف ـ سجده كردن ميان اذان و اِقامه

٢٨٩.امام صادق عليه السلام : امير مؤمنان ، على عليه السلام ، به يارانش مى فرمود : هر كس ميان اذان و اقامه، سجده كند و بگويد: «پروردگارا! از سرِ خوارى، افتادگى و فرمانبردارى برايت سجده كردم» ، خداوند متعال مى گويد : «اى ملائكه من ! به عزّت و جلالم سوگند كه محبّت او را در دل هاى مؤمنان ، و شكوه او را در دل هاى منافقان ، خواهم نهاد» .