«و ما اين كتاب (قرآن) را به حق به سوى تو فرو فرستاديم، در حالى كه تصديق كننده كتاب هاى پيشين و حاكم بر آنهاست. پس ميان آنان ، بر وفق آنچه خدا نازل كرده ، حكم كن، و از هواهايشان [ با دور شدن ]از حقّى كه به سوى تو آمده، پيروى مكن. براى هر يك از شما [ امّت ها ]شريعت و راه روشنى قرار داده ايم. و اگر خدا مى خواست ، شما را يك امّت قرار مى داد ؛ ولى [ خواست ]تا شما را در آنچه به شما داده است ، بيازمايد. پس در كارهاى نيك بر يكديگر سبقت گيريد. بازگشت [ همه ]شما به سوى خداست . آن گاه درباره آنچه در آن اختلاف مى كرديد ، آگاهتان خواهد كرد» .

«ستايش ، خدايى را كه اين كتاب [ آسمانى ]را بر بنده خود فرو فرستاد و هيچ گونه كژى اى در آن ننهاد» .

حديث

١٤٢٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بار خدايا! اى پروردگار ما و پروردگارِ همه چيز ، اى فروآورِ تورات و انجيل و فرقان! اى شكافنده دانه و هسته!

٣ / ٧٠

مُنشِئ

واژه شناسى «مُنشِئ»

صفت «مُنشئ (نو پديدآور) » ، اسم فاعل از «أنشَأَ ، يُنشِئُ ، إنشاءً» ، از ريشه «نشأ» است كه بر بلندى و والايى در چيزى دلالت مى كند و «إنشاء» يعنى آغازگرى . «نشأ الشى ء» ، يعنى آن چيز از نو پديد آمد و نو شد . «أنشأ السحابُ يمطر» ، يعنى ابر شروع به باريدن كرد . «فلانٌ يُنشئُ الأحاديث» ، يعنى : فلانى احاديث را جعل مى كند . «أنشأه اللّه » ، يعنى : خدا آفرينش آن را آغاز كرد و آن را آفريد . پس «مُنشئ» ، آفريننده آغازين هر چيز است ، و مناسبت و ارتباط ميان آفرينش آغازين و بلندى و والايى ، اين است كه پديده در آفرينش آغازين ، از پستىِ نيستى بالا مى رود و به كمال هستى دست مى يابد .