صفت «مُنذِر (هشدار دهنده)» ، اسم فاعل از «أنذَرَ ، يُنذِرُ» از ريشه «نذر» است كه بر ترساندن يا ترسيدن دلالت مى كند و «اِنذار» ، به معناى اطّلاع رساندن است و تقريباً به كار نمى رود ، مگر در اطّلاع رسانى براى ترساندن .

مُنذِر، در قرآن و حديث

در قرآن كريم ، برگرفته ها از ريشه «إنذار» ، سه بار به خدا نسبت داده شده اند ؛ امّا صفت «مُنذِر» به كار نرفته است . در آيات ياد شده ، خداوند ، مردم را نسبت به آخرت و عذاب و آتش دوزخ ، هشدار داده و ترسانده است . در يكى از اين آيات ، خدا مردم را از «يوم التلاق (روز ديدار)» بر حذر داشته است . در برخى احاديث ، «يوم التلاق» به «روزى كه اهل آسمان ها و زمين با يكديگر ديدار مى كنند» تفسير شده است كه كنايه از روز قيامت است . در حديثى ، خدا به خودبزرگ بينان و مخالفانِ حق ، هشدار داده و دليل آن را آگاه كردن آنان به نتيجه بد كارهايشان و استوار كردن حجّت (دليل) و برطرف ساختن زمينه هر گونه بهانه اى در روز قيامت ، ذكر كرده است .

١٤٢٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعاى «جوشن كبير» ـ: خدايا! من از تو مى خواهم ، به نامت ، اى صورتگر و اى اندازه گذار! اى تدبير كننده و اى پاك كننده! اى روشن كننده و اى آسان كننده! اى بشارت دهنده و اى هشدار دهنده! اى جلو اندازنده و اى عقب اندازنده!