صفت «مُجيب (اجابت كننده / پاسخ دهنده) » ، اسم فاعل از «أجابَ ، يُجيبُ» و از ريشه «جوب» به معناى «باز گرداندن سخن» است . گفته مى شود : «أجاب عن سؤاله» ؛ يعنى «جواب پرسش او را داد» ؛ امّا سخن ، «جواب» ناميده نمى شود ، مگر اين كه پس از پرسش و درخواست باشد . مُجيب ، كسى است كه در برابر دعا و درخواست ، قبول و بخشش مى كند .

مجيب ، در قرآن و حديث

در قرآن كريم ، برگرفته هاى از ريشه «جوب» ، چهارده بار در مورد خداى متعال به كار رفته است و صفت «مُجيب» ، يك بار در اين آيه كريم آمده است : «پروردگار من ، نزديك و پاسخ دهنده است» . در قرآن و احاديث ، صفت «مجيب» و افعال هم ريشه آن ، در مورد دعا و درخواست به كار رفته است ، و خداوند است كه به دعاكنندگان و نيازمندان و درماندگان و توبه كنندگان ، پاسخ مثبت مى دهد و نيازهايشان را برآورده مى سازد .

قرآن

«و به سوى [ قوم ]ثمود، برادرشان صالح را [ فرستاديم] . گفت: «اى قوم من! خدا را بپرستيد. براى شما هيچ معبودى جز او نيست. او شما را از زمين ، پديد آورد و در آن ، شما را استقرار داد. پس، از او آمرزش بخواهيد، آن گاه به درگاه او توبه كنيد، كه پروردگارم نزديك [ و ]اجابت كننده است»» .