٢٢٠٣.السنن الكبرى ـ به نقل از ابو اُمامه ، سهل بن حنيف انصارى ، از: پيامبر خدا ، مسلمانان مسكين و ضعيف را كه بيمار بودند ، عيادت مى فرمود و جنازه شان را تشييع مى كرد و هيچ كس جز او ، بر آنها نماز نمى خواند . زنى درمانده از اهالىِ عوالى ، بيمارى اش طولانى شد و پيامبر خدا از همسايگانى كه به ديدار او مى رفتند ، حال آن زن را جويا مى شد و به آنان فرمان داد كه اگر آن زن از دنيا رفت ، به خاكش نسپرند تا اين كه خود ايشان بر او نماز بگزارد . شبى ، آن زن درگذشت و او را با جنازه ها (/ به مكان جنازه ها) به مسجد پيامبر خدا آوردند تا پيامبر صلى الله عليه و آله ـ آن گونه كه از ايشان خواسته بود ـ بر او نماز بگزارد ؛ امّا ديدند پيامبر صلى الله عليه و آله پس از نماز عشا خوابيده است و خوش نداشتند كه پيامبر صلى الله عليه و آله را از خواب بيدار كنند . لذا خود ، بر او نماز گزاردند و او را بردند . چون صبح شد ، پيامبر صلى الله عليه و آله از همسايگان آن زن كه نزد پيامبر بودند ، حال آن زن را جويا شد و آنها خبر مرگ او را به پيامبر صلى الله عليه و آله دادند و گفتند كه نخواستند پيامبر صلى الله عليه و آله را براى او بيدار كنند . پيامبر صلى الله عليه و آله به آنها فرمود : «چرا چنين كرديد؟ راه بيفتيد» . آنها با پيامبر صلى الله عليه و آله به راه افتادند تا به گور او رسيدند و چنان كه براى نماز ميّت مى ايستند ، پشت سر پيامبر صلى الله عليه و آله به صف ايستادند و پيامبر صلى الله عليه و آله بر آن زن ، نماز گزارد .