«و زكريّا را [ ياد كن ]هنگامى كه پروردگار خود را خواند: «پروردگارا! مرا تنها مگذار ، و تو بهترين ارث بَرَندگانى» . پس [ دعاى ]او را اجابت نموديم و يحيى را بدو بخشيديم و همسرش را براى او شايسته [ و آماده حمل ]كرديم ؛ زيرا آنان در كارهاى نيك ، شتاب مى نمودند و ما را از روى رغبت و بيم مى خواندند و در برابر ما فروتن بودند» .

حديث

٢٠٢٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بنى اسرائيل ، در جستجوى زكريّا عليه السلام بر آمدند تا او را بكُشند . زكريّا به صحرا گريخت . درختى براى او دهان باز كرد و زكريّا داخل آن رفت ؛ امّا ريشه اى از لباس او ، بيرون ماند . بنى اسرائيل آمدند و روى درخت رفتند و او را ارّه كردند .

٢٠٣٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : زكريّا ، نجّار بود .

٢ / ١٣

يحيى

قرآن

«اى زكريا! ما تو را به پسرى ـ كه نامش يحيى است ـ مژده مى دهيم، كه قبلاً همنامى براى او قرار نداده ايم. گفت: «پروردگارا! چگونه مرا پسرى خواهد بود ، حال آن كه زنم نازاست و من از سالخوردگى ناتوان شده ام؟» . [ فرشته ]گفت: «[ فرمان ] چنين است. پروردگار تو گفته كه اين [ كار ]بر من آسان است، و تو را در حالى كه چيزى نبودى ، قبلاً آفريده ام». گفت: «پروردگارا! نشانه اى براى من قرار ده» فرمود: «نشانه تو اين است كه سه شبانه [ روز ]با اين كه سالمى ، با مردم سخن نمى گويى» . پس، از محراب بر قوم خويش درآمد و ايشان را آگاه گردانيد كه : «روز و شب به نيايش بپردازيد» . اى يحيى! كتاب [ خدا ] را به جدّ و جهد بگير . و از كودكى به او نبوّت داديم. و [ نيز ] از جانب خود، مهربانى و پاكى [ به او داديم ] و تقواپيشه بود. و با پدر و مادر خود ، نيك رفتار بود و زورگويى نافرمان نبود. و درود بر او، روزى كه زاده شد و روزى كه مى ميرد و روزى كه زنده برانگيخته مى شود!» .