١٧٤٢.امام صادق عليه السلام : مردى به پيامبر صلى الله عليه و آله گفت : اى پيامبر خدا ! به من كارى را بياموز كه چون انجامش دهم ، هم خدا در آسمان و هم زمينيان ، دوستم بدارند . پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «به آنچه نزد خداوند است ، راغب باش ، تا خداوند دوستت بدارد ، و به آنچه نزد مردم است ، بى ميلى نشان بده ، تا مردم دوستت بدارند» .

د ـ دوستى در راه خدا

١٧٤٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مردى راهىِ ديدار برادر [دينىِ] خود در روستايى شد . خداوند ، فرشته اى بر سرِ راه او قرار داد . چون آن مرد پيش آمد ، فرشته از او پرسيد : «به كجا مى روى ؟» . پاسخ داد : به ديدار برادرى كه در اين روستا دارم ، مى روم . پرسيد : «آيا نعمتى نزد او دارى كه براى رسيدنِ به آن ، نزدش مى روى ؟» . پاسخ داد : نه ، جز اين كه او را در راه خداوند عز و جل دوست دارم . فرشته گفت : «من نيز پيام آور خدا به سويت هستم كه : خداوند ، تو را دوست دارد ، همان گونه كه تو در راهش دوستى مى ورزى» .

١٧٤٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : [خداوند عز و جل فرمود :] «دوستى ام با آنان كه در راه من يكديگر را دوست مى دارند ، قطعى است . دوستى ام با آنان كه در راه من به يكديگر مى بخشند ، قطعى است . دوستى ام با آنان كه در راه من با يكديگر دوستى مى كنند ، قطعى است . دوستى ام با آنان كه در راه من به ديدار يكديگر مى روند ، قطعى است . دوستى ام با آنان كه در راه من با يكديگر مى پيوندند ، قطعى است» .

١٧٤٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند متعال مى فرمايد : «دوست داشتنِ آنان كه در راه من يكديگر را دوست مى دارند ، در راه من با يكديگر همنشينى مى كنند ، در راه من به ديدار يكديگر مى روند و در راه من به يكديگر مى بخشند ، بر من واجب است» .