١٩١٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه خداوند ، بنده اى را دوست بدارد ، محبّتش را در دل هاى فرشتگان مى افكند و هر گاه بنده اى را دشمن بدارد ، دشمنى اش را در دل هاى فرشتگان و سپس در دل هاى انسان ها مى افكند .

١٩١١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : محبّت از خداست و از آسمان فرو افتاده است . از اين رو ، هر گاه خداوند عز و جل بنده اى را دوست بدارد ، به جبرئيل مى گويد : «من ، فلانى را دوست دارم» . پس جبرئيل ندا مى كند : خداوند عز و جل فلانى را دوست دارد . پس دوستش بداريد . پس از آن ، محبّتش را به سوى زمين فرود مى آورد .

١٩١٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه خداوند ، بنده اى از امّتم را دوست بدارد ، محبّتش را در دل هاى برگزيدگانش و در جان هاى فرشتگان و ساكنان عرشش مى افكند تا دوستش بدارند . چنين كسى ، به حقيقت ، دوستدار است . خوشا به حالش! او در روز قيامت ، نزد خداوند ، حقّ شفاعت دارد .

٦ / ٣

اُنس با خدا

١٩١٣.الدعوات : و از او (يعنى پيامبر خدا) است [كه گفت :] پروردگارا ! دوست داشتم بدانم كدام بنده ات را دوست مى دارى ، تا دوستش بدارم . خداوند فرمود : «هر گاه ديدى بنده اى بسيار مرا ياد مى كند ، [بدان كه] من به او اجازه ياد خود را داده ام و من ، او را دوست دارم ؛ امّا هر گاه ديدى بنده ام مرا ياد نمى كند ، [بدان كه ]من او را از آن باز داشته ام و من ، او را دشمن مى دارم» .