١٤٤٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل نمى خوابد و خوابيدن ، سزاوار او نيست . [كفه هاى ترازوى ]عدالت و قسط را [بر اساس اعمال خوب و بد] بالا و پايين مى برد و عمل [بندگان در ]شب پيش از عمل [آنان در] روز ، و عمل روز پيش از عمل شب ، به سوى خدا بالا بُرده مى شود . پوشش او ، نور و روشنايى است كه اگر كنار رود ، پاكى هاى رُخ او ، چشم آفريده اى را كه به او بنگرد ، مى سوزانَد .

١٤٤٦.مسند أبى يعلى ـ به نقل از ابُو هُرَيره ـ: از پيامبر خدا شنيدم كه روى منبر از موسى عليه السلام حكايت كرده ، مى فرمود : «در دل موسى عليه السلام گذشت كه : آيا خداى بزرگ مى خوابد؟ پس خدا ، فرشته اى به سوى او فرستاد و فرشته ، سه بار موسى عليه السلام را گرفت و فشار داد . پس از آن ، دو شيشه به او داد كه در هر دست خود ، يكى از آنها را بگيرد و به او فرمان داد تا از آنها نگهدارى كند . [پس از مدّتى] خواب ، موسى عليه السلام را فرا گرفت و نزديك بود كه دو دستش به هم بخورند [و شيشه ها بشكنند] . ناگهان از خواب پريد و و آنها را از يگديگر دور نگه داشت و جلوى به هم خوردن دست ها و شيشه ها را گرفت . كمى بعد ، دوباره به خواب رفت و [پس از مدّتى] دو دستش به هم برخورد كرد و شيشه ها شكست . پيامبر خدا فرمود : «خدا براى موسى عليه السلام اين مثال را زد [و به او فهماند] كه اگر خدا بخوابد ، نمى تواند آسمان و زمين را نگه دارد» .