«اى قوم ما! دعوت كننده خدا را پاسخ [ مثبت ] دهيد و به او ايمان آوريد تا [ خدا ]برخى از گناهانتان را بر شما ببخشايد و از عذابى پردرد ، پناهتان دهد. و كسى كه دعوت كننده خدا را اجابت نكند، در زمين درمانده كننده (خدا) نيست و در برابر او دوستانى ندارد. آنان ، در گم راهى آشكارى اند» .

حديث

١٩٥٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در علّت نام گذارى شدن ايشان به داعى ـ: و امّا داعى ، از آن روست كه من ، مردم را به دين پروردگارم دعوت مى كنم .

ب ـ آزاد كردن مردم

قرآن

«همانان كه از اين فرستاده، پيامبر درس نخوانده ـ كه [ نام ] او را نزد خود، در تورات و انجيل نوشته مى يابند ـ پيروى مى كنند؛ [ همان پيامبرى كه ] آنان را به كار پسنديده فرمان مى دهد، و از كار ناپسند ، باز مى دارد و براى آنان ، چيزهاى پاكيزه را حلال و چيزهاى ناپاك را بر ايشان ، حرام مى گرداند، و از آنان قيد و بندهايى را كه بر ايشان بوده است برمى دارد. پس كسانى كه به او ايمان آوردند و بزرگش داشتند و يارى اش كردند و از نورى كه با او نازل شده است ، پيروى كردند، آنان ، همان رستگاران اند» .

«و در حقيقت، در ميان هر امّتى فرستاده اى برانگيختيم [ تا بگويد: ] «خدا را بپرستيد و از طاغوت [ فريبگر ]بپرهيزيد». پس، از ايشان كسى است كه خدا [ او را ] هدايت كرده، و از ايشان ، كسى است كه گم راهى بر او سزاوار است. بنا بر اين ، در زمين بگرديد و ببينيد كه فرجام تكذيب كنندگان ، چگونه بوده است» .

«و[ لى ] آنان كه خود را از طاغوت به دور مى دارند تا مبادا او را بپرستند و به سوى خدا بازگشته اند ، آنان را مژده باد! پس بندگان مرا بشارت ده!» .

ر.ك: انبياء: آيه ٢٥، يس: آيه ٦ ـ ٨ .