١٧١٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : شريعت ، گفته هاى من است و طريقت ، كرده هايم [١] و حقيقت ، احوالم و معرفت ، سرمايه ام و عقل ، اساس دينم و دوستى ، بنيادم و شوق ، مَركبم .

١ / ٣

پرستش دوستداران

١٧١٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : شعيب عليه السلام از دوستى خداى عز و جل چندان گريست كه نابينا شد . پس خداوند ، بينايى اش را به او باز گرداند . باز چندان گريست تا آن كه نابينا شد . پس خداوند ، بينايى اش را به او باز گرداند . باز چندان گريست كه نابينا شد . پس خداوند ، بينايى اش را به او باز گرداند . در مرتبه چهارم ، خداوند به او وحى كرد : «اى شعيب ! اين كار را تا كى مى خواهى همچنان تكرار كنى ؟ اگر اين كارَت از ترس دوزخ است ، آن را از تو باز داشتم و اگر از اشتياق به بهشت است ، آن را بر تو روا ساختم» . شعيب گفت : بار الها و سروَرا ! تو خود مى دانى كه از ترس دوزخت و يا از سرِ اشتياق به بهشتت گريه نمى كنم ؛ ليكن دوستىِ تو ، با دلم پيوند خورده است . از اين رو ، تاب صبورى ندارم تا تو را ببينم . پس خداوند عز و جل ، به او وحى كرد : «هان ! حال كه كارت به اين سبب است ، به زودى موسى بن عمران ، هم سخنِ خود را به خدمت تو در خواهم آورد» .

١٧١٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دنيا بر اهل آخرت ، حرام است و آخرت ، بر اهل دنيا حرام ؛ امّا دنيا و آخرت ، بر اهل خداى عز و جل حرام اند .

[١] در نسخه ديگرى آمده : گفته هايم .