صفت «مُنزِل (فروآور)» ، اسم فاعل از «أنزَلَ ، يُنزِلُ» ، از ريشه «نزل» است كه بر فرود آمدن و افتادن شى ء دلالت مى كند ، و «نزول» به معناى فرو افتادن از بالا و افتادن و فرود آمدن است .

مُنزِل، در قرآن و حديث

در قرآن كريم ، صفت «مُنزِل» چهار بار به اين صورت ها به خدا نسبت داده شده است : «ما فرو آورنده ايم» و «بهترينِ فرو آورندگان است» و «ما بر اهل اين شهر، به خاطر فسادى كه مى كردند، عذابى از آسمان فرو خواهيم آورد» و «پس از وى بر قومش فرو نياورديم» . اين صفت در موارد بسيارى به صورت فعلى به كار رفته است . در آيات و احاديث آمده است كه خداى متعال ، فرو آورنده همه چيز است ، چه چيزهايى كه قرآن به فرو آوردن آنها تصريح كرده است (همچون : فرشتگان ، قرآن ، آرامش ، آب ، مَنّ و سَلوا ، [١] لباس ، چارپايان ، خواب سبك ، و بركت ها) و چه غير آنها . دليل اين مطلب ، آن است كه همه موجودات جهان ، آفريده خدايند . نكته قابل توجّهى كه در به كار بردن نام «مُنزل (فروآور) » براى خداى متعال وجود دارد ، اين است كه مقام خداى متعال ، بالا و مقام آفريدگان ، پايين است ، و نزول نيز به معناى فرو افتادن چيزى از بالا به پايين است .

[١] دو نعمت بهشتى كه براى نسل بنى اسرائيل فرستاده شد و احتمالاً خوراك گياهى (مثل ترنجبين) و مرغى مخصوص يا عسل بوده است .