پس از فتح مكّه ، طولى نكشيد كه جنگ حُنين پيش آمد و به ناچار ، پيامبر خدا و سربازانش بايد از مكّه خارج شده ، به سوى جبهه جنگ مى رفتند . چون مكّه به تازگى از دست مشركان خارج شده بود ، بايد فرماندار لايق و با تدبيرى براى اداره آن تعيين مى شد كه به امور شهر مكّه ـ كه مركز جزيرة العرب و مورد توجّه عموم قبايل و اقشار مختلف مردم بود ـ رسيدگى كند و علاوه بر اين ، جلوى بى نظمى هايى را كه ممكن بود دشمنان به وجود آورند ، بگيرد . پيامبر خدا ، در ميان همه ياران ، جوان ٢١ ساله اى را به نام «عَتّاب بن اسيد» ، براى اين مسئوليت بزرگ بر گزيد و براى وى ، فرمان صادر كرد . در اين باره ، آمده است : پيامبر خدا ، عَتّاب بن اسيد را در ٢١ سالگى به فرماندارى مكّه گماشت و دستور داد با مردم ، نماز جماعت بخواند . او نخستين فرماندهى است كه پس از فتح مكّه ، در آن جا نماز جماعت به جاى آورد . پيامبر خدا ، پس از صدور فرمان حكومت مكّه براى عَتّاب ، درباره اهمّيت اين مسئوليت ، خطاب به او فرمود : اى عَتّاب! مى دانى تو را بر چه كسانى گماشتم؟ تو را بر مردمان [شهر] خداى عز و جلگماشتم ، و اگر براى آنان بهتر از تو سراغ داشتم ، او را بر ايشان مى گماشتم . بديهى است كه انتصاب جوانى ٢١ ساله به فرماندارى مكّه ، موجب رنجش خاطر و آزردگى بزرگان مكّه مى شد . پيامبر خدا ، براى پيشگيرى از اعتراض آنان ، در پايانِ نامه مفصّلى خطاب به مردم مكّه ، نوشت : كسى در نافرمانى از او ، به كمىِ سنّش استدلال نكند؛ زيرا مسن تر ، شايسته تر نيست ؛ بلكه شايسته تر ، بزرگ تر است . عَتّاب بن اسيد ، تا آخر عمر پيامبر صلى الله عليه و آله ، فرماندار مكّه بود و در طول دوران مأموريت خود ، به خوبى از عهده اين مسئوليت بزرگ بر آمد .