٢١٧٠.الطبقات الكبرى ـ به نقل از ابو صخر ـ: براى پيامبر صلى الله عليه و آله شربت بادام آوردند . فرمود : «آن را ببريد . اين ، نوشيدنىِ نازپروردگان است» .

٢١٧١.الترغيب و الترهيب ـ به نقل از عمرو بن حارث ـ: پيامبر خدا وقتى از دنيا رفت ، نه درهمى از خود باقى گذاشت و نه دينارى ، و نه بنده اى و نه كنيزى ، و نه هيچ چيز ديگرى ، بجز استر سفيدش كه بر آن سوار مى شد ، و جنگ افزارش ، و زمينى كه آن را براى در راه ماندگان ، صدقه قرار داد .

س ـ سپر بلا كردن خود و خانواده اش

٢١٧٢.امام على عليه السلام ـ در نامه خود به معاويه ـ: هر گاه جنگ بالا مى گرفت و مردم از ترس واپس مى رفتند ، پيامبر خدا ، اعضاى خاندانش را پيش مى انداخت و به وسيله آنها ، ياران خود را از سوزش شمشيرها و نيزه ها حفظ مى كرد . از همين رو بود كه عبيدة بن حارث ، در جنگ بدر كشته شد و حمزه ، در جنگ اُحُد و جعفر ، در جنگ موته .

ع ـ مقدّم داشتن مردم بر خود و خانواده اش

٢١٧٣.الكافي : امام باقر عليه السلام به محمّد بن مسلم فرمود : «اى محمّد! آيا فكر مى كنى پيامبر خدا ، از زمانى كه خداوند او را برانگيخت تا وقتى جانش را گرفت ، سه روز پياپى از نان گندم ، سير خورد؟» . امام عليه السلام سپس خودش پاسخ داد و فرمود : «نه ، به خدا ! او از زمانى كه خداوند وى را برانگيخت تا وقتى جانش را گرفت ، هيچ گاه سه روز پياپى از نان گندم ، سير نخورد . هان! من نمى گويم كه چيزى پيدا نمى كرد [تا بخورد] . ايشان گاهى اوقات ، به يك نفر ، صد شتر جايزه مى داد . بنا بر اين ، اگر مى خواست بخورد ، مى توانست» .