٢١١٤.كنز العمّال ـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله هر گاه مى فهميد يكى از اعضاى خانواده اش دروغى گفته است ، از او اِعراض مى فرمود تا توبه كند .

٢١١٥.الترغيب و الترهيب ـ به نقل از عايشه ـ: هيچ اخلاقى نزد پيامبر خدا منفورتر از دروغگويى نبود . هر گاه مطّلع مى شد كه كسى دروغى گفته است ، مِهرِ او از دلش بيرون مى رفت تا وقتى كه مى فهميد توبه كرده است . اين مطلب را احمد و بزّار با همين لفظ ، نقل كرده اند و ابن حبّان نيز در صحيح خود ، آن را نقل كرده است . عبارت او چنين است : عايشه گفت : هيچ خصلتى نزد پيامبر خدا ، منفورتر از دروغگويى نبود . گاه فردى نزد ايشان دروغى مى گفت ، ايشان همچنان از او دلگير بود تا آن كه متوجّه مى شد وى از آن دروغ ، توبه كرده است . حاكم نيز اين مطلب را روايت كرده و گفته است : سندش ، صحيح است . عبارت حاكم چنين است : عايشه گفت : نزد پيامبر خدا ، چيزى منفورتر از دروغ نبود و از هر كس دروغى ، هر چند كوچك ، مى شنيد ، مِهرِ او را از دل خود بيرون مى كرد ، تا زمانى كه آن فرد از آن توبه مى كرد .

٢١١٦.الطبقات الكبرى ـ به نقل از عايشه ـ: هيچ خصلتى نزد پيامبر خدا ، منفورتر از دروغ نبود و هر گاه مطّلع مى شد كه يكى از اصحابش دروغى گفته است ، به او بى اعتنايى مى كرد تا آن كه مى فهميد توبه كرده است .

ه ـ دادگر

قرآن

«بنا بر اين ، به دعوت بپرداز و همان گونه كه مأمورى ، ايستادگى كن و از هوس هاى آنان ، پيروى مكن و بگو: «به هر كتابى كه خدا نازل كرده است ، ايمان آوردم و مأمور شدم كه ميان شما دادگرى كنم . خدا پروردگار ما و پروردگارِ شماست . اعمال ما ، از آنِ ما و اعمال شما ، از آنِ شماست . ميان ما و شما خصومتى نيست . خدا ، ميان ما را جمع مى كند ، و فرجام ، به سوى اوست» .