صفت «مُدبّر (تدبيركننده) » ، اسم فاعل از «دَبَّرَ ، يُدَبِّر» است . ريشه «دبر» ، به معناى انتهاى چيزى و پشت آن است ، در مقابلِ جلوى آن . تدبير هم ، يعنى اين كه انسان ، كارش را ساماندهى و مديريت كند ، به اين صورت كه به فرجام و انتهاى آن كار ، يعنى آثارى كه پشت سرِ آن كار رُخ مى دهد ، توجّه كند .

مُدبّر ، در قرآن و حديث

تدبير ، در قرآن كريم به صورت فعلى : «كار را تدبير مى كند» ، چهار بار به خدا نسبت داده شده است ؛ امّا صفت «مُدبّر» ، در قرآن نيامده است . در قرآن و احاديث ، تدبير آسمان ها و زمين و دنيا و آخرت ، و به طور كلّى همه چيز ، با خداست . اين مطلب ، بيانگر آن است كه خداوند ، مصلحت و عاقبتِ همه چيز را در آفرينش و اداره آنها رعايت كرده است .