٢٠٢٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : رحمت خدا بر ما و بر موسى! اگر شكيبايى مى كرد ، بى گمان از هم سفر خود ، شگفتى ها مى ديد ؛ امّا گفت : «اگر از اين پس ، چيزى از تو پرسيدم، ديگر با من همراهى مكن ، و از جانب من ، قطعاً معذور خواهى بود» .

٢ / ١٠

الياس

قرآن

«و به راستى ، الياس از فرستادگان [ ما ] بود ، چون به قوم خود گفت: «آيا پروا نمى داريد؟ آيا بَعل را مى پرستيد و بهترين آفرينندگان را وا مى گذاريد؟! [ يعنى: ]خدا را كه پروردگارِ شما و پروردگارِ پدران پيشين شماست؟!» . پس او را دروغگو شمردند، و قطعاً آنها [ در آتش ]احضار خواهند شد، مگر بندگان پاك دين خدا. و براى او در [ ميان ] آيندگان [ آوازه نيك ] به جاى گذاشتيم. درود بر پيروان الياس! ما نيكوكاران را اين گونه پاداش مى دهيم ؛ زيرا او از بندگان باايمان ما بود» .

حديث

٢٠٢٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كَرَفس بخوريد ؛ زيرا خوراك الياس و يَسَع و يُوشِع بن نون عليهم السلام بوده است .

٢ / ١١

داوود

قرآن

«بر آنچه مى گويند ، شكيبايى كن . و داوود، بنده ما را كه داراى امكانات [ متعدّد ]بود ، به ياد آور؛ آرى . او بسيار بازگشت كننده [ به سوى خدا ] بود. ما كوه ها را با او مسخّر ساختيم [ كه ] شامگاهان و بامدادان ، خداوند را نيايش مى كردند. و پرندگان را از هر سو [ بر او ] گِرد آورديم . همگى [ به نواى دلنوازش ] به سوى او بازگشت كننده [ و خدا را ستايشگر ] بودند. و پادشاهى اش را استوار كرديم و او را حكمت و كلامِ فيصله دهنده عطا كرديم. و آيا خَبرِ دادخواهان ، چون از نمازخانه [ ى او ] بالا رفتند ، به تو رسيد؟ وقتى [ به طور ناگهانى ] بر داوود درآمدند و او از آنان به هراس افتاد، گفتند: «مترس! [ ما ] دو مدّعى هستيم كه يكى از ما بر ديگرى تجاوز كرده . پس ميان ما به حق داورى كن و از حق ، دور مشو و ما را به راه راست ، راهبر باش. اين [ شخص ] ، برادر من است. او را نود و نُه ميش، و مرا يك ميش است، و مى گويد: آن را به من بسپار، و در سخنورى ، بر من غالب آمده است». [ داوود ] گفت: «قطعا او در مطالبه ميش تو [ اضافه ] بر ميش هاى خودش، بر تو ستم كرده است و در حقيقت ، بسيارى از شريكان به همديگر ستم روا مى دارند، به استثناى كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده اند . و اينها بس اندك اند، و داوود دانست كه ما او را آزمايش كرده ايم. پس، از پروردگارش آمرزش خواست و به رو در افتاد و توبه كرد. و بر او اين [ ماجرا ] را بخشوديم؛ و در حقيقت ، براى او پيش ما تقرّب و فرجامى خوش خواهد بود. اى داوود! ما تو را در زمين ، جانشين گردانيديم . پس ميان مردم ، به حق داورى كن . و زنهار ، از هوس پيروى مكن كه تو را از راه خدا به در كند! در حقيقت ، كسانى كه از راه خدا به در مى روند، به [ سزاى ] آن كه روز حساب را فراموش كرده اند ، عذابى سخت خواهند داشت» .