١٣٩٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : لقمان به پسرش گفت : «اى فرزندم! به مجالس دانشمندان برو و سخن فرزانگان را گوش بده ؛ چرا كه خدا ، دلِ مُرده را با نور فرزانگى زنده مى كند ، همان طور كه زمين مُرده را با باران فراوان ، زنده مى سازد» .

١٣٩٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعا ـ: اى زنده كننده هر نفْس ، پس از مرگ!

١٣٩٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعايش معروف به «اسماءُ الحُسنى» ـ: اى استوار دارنده اهل آسمان ها و زمين ، اى خدا! اى زنده كننده اهل آسمان ها و زمين ، اى خدا! اى ميراننده اهل آسمان ها و زمين ، اى خدا!

٣ / ٦١

مُخرِج

واژه شناسى «مُخرِج»

صفت «مُخرج (بيرون آورنده) » ، اسم فاعل از «أخْرَجَ ، يُخْرِجُ» ، و از ريشه «خرج» ( نقيض «دخل» ) است . پس خروج ، نقيض دخول است ، و مُخرِج ، كسى است كه چيزى را از چيزى بيرون مى آورد .

مُخرِج ، در قرآن و حديث

در قرآن كريم ، برگرفته ها از مادّه «خرج» ، ٥٢ بار به خدا نسبت داده شده اند و صفت «مُخرِج» ، سه بار در اين آيات به كار رفته است : «و خدا ، آنچه را پنهان مى داشتيد ، بيرون آورنده است » ، «خدا آنچه را كه از آن مى پرهيزيد ، بيرون آورنده است » ، و «و بيرون آورنده مُرده از زنده است » . در قرآن و احاديث ، بيرون آوردن چيزى از چيزى ، به گونه هاى مختلف به خدا نسبت داده شده است . در يك تقسيم ، مى توان اين گونه ها را به دو قسمِ : بيرون آوردن مادّى (تكوينى) و بيرون آوردن معنوى (تشريعى) تقسيم كرد . از قسم نخست ، مى توان به آيه كريم : «بيرون آورنده مُرده از زنده است» و حديث : «بيرون آورنده هستى از نيستى است» ، و از قسم دوم ، مى توان به آيه كريم : «اوست آن كه بر بنده خود ، آيات روشنى فرو مى فرستد تا شما را از تاريكى ها به روشنايى در آورد» ، اشاره كرد . نوع اخير ، مشروط به خواست بنده و پرهيزگارى اوست .