«و چون ابراهيم را پروردگارش با كلماتى بيازمود و وى ، آن همه را به انجام رسانيد، [ خدا به او ]فرمود: «من ، تو را پيشواى مردم قرار دادم». [ ابراهيم ]پرسيد: «از دودمانم [ چه طور؟]» . فرمود: «پيمان من به ستمگران [از آنها] نمى رسد»» .

حديث

٢٠٠٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : امّا [براى مشاهده] ابراهيم عليه السلام ، به همنشين خودتان (من) بنگريد .

٢٠٠٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : روزى كه مى خواستند ابراهيم را به آتش افكنند ، او را به سوى آتش بردند . چون چشمش به آتش افتاد ، فرمود : «خداوند ، ما را كافى است و او نيكو حمايتگرى است» .

٢٠٠٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اين كه مى گوييم : ابراهيم ، خليل خداست ، كلمه «خليل» ، برگرفته از «خَلَّة» يا «خُلَّة» است . «خَلَّة» ، به معناى فقر و نيازمندى است ؛ چرا كه او به پروردگار خود ، نيازمند و محتاج بود و از همه بُريد و به او روى آورد و از غير او روى گردانْد و اظهار بى نيازى كرد و اين ، در زمانى بود كه خواستند او را در آتش افكنند و با منجنيق پرتابش كنند . خداوند ، جبرئيل عليه السلام را فرستاد و به او فرمود : «بنده ام را درياب» . جبرئيل ، خود را به ابراهيم ـ كه در ميان هوا بود ـ رسانيد و گفت : هر فرمانى دارى به من بگو ؛ زيرا خداوند ، مرا براى يارى تو فرستاده است . ابراهيم عليه السلام فرمود : «نه . خداوند ، مرا بسنده است و او نيكو حمايتگرى است . من از غير او چيزى نمى خواهم و به هيچ كس جز او نيازى ندارم» . پس ، خداوند ، او را خليل خود ناميد ، يعنى نيازمند و محتاج به خود و كسى كه از همه بُريده و به او روى آورده است .