١٩٢١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل هر گاه مردمى را دوست بدارد ، آنان را مبتلا مى كند . پس هر كه شكيبايى كند ، بهره اش شكيبايى است و هر كه بى تابى كند ، بهره اش بى تابى است .

١٩٢٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه خداوند ، بنده اى را دوست بدارد ، او را مبتلا مى كند . پس اگر شكيبايى كرد ، او را برمى گزيند و اگر خشنود گشت ، او را ويژه خود مى گردانَد .

١٩٢٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند متعال ، هر گاه بنده اى را دوست بدارد ، او را مبتلا مى كند و اگر او را مبتلا كرد و او شكيبايى كرد ، پاداشش مى دهد .

١٩٢٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل هر گاه بنده اى را دوست بدارد ، بلا (گرفتارى) را به او مى پيوندد ؛ زيرا خداوند مى خواهد او را خالص سازد .

١٩٢٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بلا ، هر روز مى گويد : به كدام سو بروم ؟ آن گاه ، خداوند متعال مى فرمايد : «به سوى دوستان و فرمانبَرانم . با تو كارهايشان را آشكار مى كنم ، با تو شكيبايى شان را مى آزمايم ، با تو گناهانشان را پاك مى كنم و با تو بر منزلت آنان مى افزايم» .

١٩٢٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل ، هر گاه بنده اى را دوست بدارد ، او را مبتلا مى كند تا صداى [دعاى] او را بشنود .

١٩٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه خداوند عز و جل بنده اى را دوست بدارد ، بلا را سخت بر سرِ او سرازير مى كند و آن را سخت بر او مى بارد . پس چون بنده دعا كند ، جبرئيل مى گويد : پروردگارا ! حاجتش را برآور . امّا خداوند متعال مى گويد : «او را رها كن ، كه من دوست دارم صدايش را بشنوم» . و چون دعا كند ، خداوند عز و جل مى گويد : «بنده ام ! لبّيك ! به عزّتم سوگند كه هر چه از من بخواهى ، به تو عطا مى كنم و هر چه دعا كنى ، اجابت مى نمايم ؛ [بدين معنا كه ]يا آن را زود برايت برمى آورم و يا بهتر از آن را برايت ذخيره مى كنم» .