١٤٣٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بار خدايا ! تويى مورد اعتماد من در سختى ام ، و اميد من ، در گرفتارى ام ، و ساز و برگ منى در امورى كه بر من مقدّر مى كنى . پس تو در نعمت من ، سرپرست منى و خداى من و خداى پدران منى . بر محمّد و خاندان او درود فرست !

١٤٣٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ از دعاى ايشان در روز(جنگ) بدر ـ: بار خدايا ! تويى مورد اعتماد من در هر گرفتارى . تويى اميد من در هر سختى . تويى مورد اعتماد و ساز و برگم در هر چه بر من فرود مى آيد . چه بسيار گرفتارى اى كه . . . به آستان تو آوردم و شكايتش را براى تو بُردم ، در حالى كه از غير تو به سوى تو روى گردانده بودم . پس تو آن را گشودى و برطرف كردى . پس تويى صاحب اختيارِ هر نعمت ، همراه هر نياز و نهايت هر خواستن . پس ستايشِ بسيار ، از آنِ توست و گشاده دستى بيش از استحقاق ، براى توست .

٣ / ٧٦

وهّاب

واژه شناسى «وهّاب»

«وهّاب (بى مزدْ بسيار بخشنده)» ، بر وزن «فعّال» ، صيغه مبالغه «واهب» و از ريشه «وهب» برگرفته شده است كه بر بخششِ بدون جايگزين و قصد برگشت ، دلالت مى كند .

وهّاب، در قرآن و حديث

در قرآن كريم ، مشتقّات ريشه «وهب» ، بيش از بيست بار به خداى سبحان نسبت داده شده است و صفت «وهّاب» ، سه بار به كار رفته است : دو بار به صورت «بى گمان، تويى بى مزدْ بسيار بخشنده» و يك بار همراه با صفت «عزيز (شكست ناپذير» . به علاوه ، بخشش بى مزد خداى سبحان ، در آيات قرآن به امورى مانند : رحمت ، فرمان ، فرمان روايى ، فرزندان و همسران بر مى گردد ، و شكّى نيست كه همه نعمت هاى خدا به موجودات ، از نوع بخششِ بى مزد است ؛ چرا كه آنها نمى توانند در مقابل نعمت ها به خدا مزد دهند ، كه خداى متعال ، بى نيازِ مطلق است .