دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٧

درآمد

معناى لغوى ايمان

ايمان ، مصدر است از مادّه «أمن» كه دلالت بر دو معناى نزديك به هم دارد : يكى آرامش دل و ديگرى تصديق ، زيرا انسان چيزى را تصديق مى كند و بر آن گواهى مى دهد ، كه نسبت به آن ، اطمينان داشته باشد و دلش آرام باشد . ابن فارس در اين باره مى گويد : الهمزة والميم والنون أصلان متقاربان: أحدهما الأمانة التي هي ضدّ الخيانة ، ومعناها سكون القلب ، والآخر التصديق ، والمعنيان كما قلنا متدانيان . [١] همزه و ميم و نون، دو ريشه نزديك به هم اند: يكى از آن دو، به معناى امانت است كه متضادّ خيانت است، يعنى آرامشِ دل ، و ديگرى به معناى تصديق (گواهى دادن بر درستى چيزى) است. همان گونه كه گفتيم، اين دو معنا به هم نزديك اند . خليل بن احمد فراهيدى درباره معناى لغوى «ايمان» مى گويد : الإيمان: التصديق نفسه ، وقوله تعالى: «وَ مَا أَنتَ بِمُؤْمِنٍ لَّنَا» [٢] أي