٥٠٨٣.امام حسين عليه السلام : مؤمن ، خداوند را پناه و نگهدار خود گرفته و گفتارِ او را آينه خويش ؛ پس بارى [در آن آينه] به اوصاف مؤمنان مى نگرد و دگربار به اوصاف گردن كشان ، و در آن ، نكته ها مى بيند و خود را شناسايى مى كند و درباره هوش و زكاوت خويش ، يقين مى نمايد و برپاكىِ خود توانا مى شود .

٥٠٨٤.امام زين العابدين عليه السلام : سه خصلت است كه در هر يك از مؤمنان وجود داشته باشد ، در پناه خداست و روز قيامت ، خداوند او را در سايه عرش خويش در مى آورد و از وحشت آن روز بزرگ ، آسوده اش مى دارد : كسى كه به مردم آن گونه بدهد كه خود از آنان توقّع دارد ، و كسى كه دستى يا قدمى پيش ننهد تا آن كه بداند در طاعت خدا پيش نهاده است يا در معصيت او ، و كسى كه بر برادرش عيبى را خرده نگيرد تا آن كه نخست آن عيب را از خودش دور كند . و آدمى را همين بس كه با پرداختن به عيب خود ، از پرداختن به عيب هاى مردم باز ماند .

٥٠٨٥.امام زين العابدين عليه السلام : مؤمن اگر سكوت مى كند ، براى اين است كه به سلامت ماند و اگر سخن مى گويد ، براى اين است كه بهره برد . امانت خود را براى دوستانش باز نمى گويد . شهادتش را از بيگانگان كتمان نمى كند . هيچ كار نيكى را از روى ريا انجام نمى دهد و از سرِ شرم و خجالت نيز تركش نمى كند . هر گاه ستايش شود ، از آنچه [در ستايش او] مى گويند ، مى هراسد و از آنچه كه [ستايشگران در باره او] نمى دانند ، از خداوند آمرزش مى طلبد . سخن [ستايش آميزِ] كسى كه او را نمى شناسد ، فريبش ندهد و از شمردن آنچه [از گناهان] انجام داده است ، مى ترسد .

٥٠٨٦.امام زين العابدين عليه السلام : مؤمن ، سخنش ذكر [خدا] است ، سكوتش انديشيدن ، و نگاه كردنش درس گرفتن .