٥٠٦٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ بنده اى به حقيقت ايمان نرسد ، مگر آن گاه كه با كسى كه از او بريده است ، بپيوندد ، و از كسى كه به او ستم كرده است ، درگذرد ، و كسى را كه به او ناسزا گفته است ، ببخشد و به كسى كه به او بدى كرده است ، نيكى كند .

٥٠٦١.امام على عليه السلام : مؤمن را چون پند دهند ، پند گيرد و چون بر حذرش دارند ، بر حذر شود و چون درس عبرتش دهند ، عبرت آموزد و چون يادآورى اش كنند ، يادآور شود و چون به او ستم شود ، ببخشايد .

٥٠٦٢.امام على عليه السلام : مؤمنان ، به نفْس خويش بدگمان اند ، از لغزش هاى گذشته خود ترسان اند ، از دنيا بيزارند ، به آخرت مشتاق اند و به طاعات شتابان اند .

٥٠٦٣.امام على عليه السلام : ستايش از آن خداوند است ... به خدا ايمان داريم ؛ به سانِ ايمان كسى كه غيب ها را ديده و به وعده رسيده است ؛ ايمانى كه خلوص آن ، شرك را زدوده و يقين آن ، شكّ را . و گواهى مى دهيم كه معبودى جز خدا نيست كه يگانه است و بى انباز ، و گواهى مى دهيم كه محمّد ـ درود خدا بر او و خاندانش ـ بنده و فرستاده اوست ؛ دو گواهى اى كه گفتار [و عقيده] را [به درگاه خدا] فراز مى برند و كردار را بالا مى كشانند . ترازويى كه اين دو در آن نهاده شوند ، سبك نباشد ، و ترازويى كه اين دو [شهادتين] از آن برداشته شوند ، سنگين نَه .