كمتر كسى قدر اين نعمت بزرگ را مى داند : نِعمَتانِ مَكفورَتانِ : الأَمنُ وَالعافِيَةُ . [١] دو نعمت اند كه كفران مى شوند: امنيت و سلامت . در مقابل ، نبودِ امنيت يكى از سخت ترين نقمت هاى الهى است . زندگى براى مردمى كه امنيت ندارند ، لذّتبخش نيست و معيار ارزش وطن ، ميزان برخوردارى آن از امنيت است ؛ بلكه چنان است كه از امام على عليه السلام روايت شده : شَرُّ الأوطانِ ما لَم يَأمَن فيهِ القُطّانُ . [٢] بدترين وطن، جايى است كه ساكنانش در آن، در امان نباشند.

٢ . شهر اسلامىِ نمونه در امنيت

اهمّيت امنيت اجتماعى در اسلام ، تا آن جاست كه مركز طلوع خورشيد تابناك اين آيين آسمانى ، يعنى مكّه ، «البلد الأمين (شهر امن)» ناميده شده و مقرّرات شديدى براى اجتناب از هرگونه نزاع ، كشمكش و جنگ و خونريزى در اين سرزمين مقدّس ، وضع شده است ، [٣] به گونه اى كه نه تنها انسان ها بايد در آن از امنيت مطلق برخوردار باشند ؛ بلكه حيوانات ، پرندگان و گياهان نيز در امن و امان هستند و كسى حقّ ايجاد كمترين مزاحمت براى آنها را ندارد . مى توان گفت ارزش بودن مطلقِ امنيت در مكّه ، در واقع براى ارائه شهر نمونه اسلامى است و مسئولان نظام اسلامى ، بايد تلاش كنند تا ساير بلاد اسلامى را از امنيت لازم ، برخوردار نمايند ، چنان كه در دوران حكومت امام مهدى عليه السلام امنيتِ

[١] ر . ك : ص ١٦ ح ٤٤١٠ .[٢] ر . ك : ص ١٨ ح ٤٤٢٠ .[٣] براى آگاهى از اين مقرّرات به منابع فقه ، مراجعه فرماييد .