٤٧٣١.امام صادق عليه السلام ـ در بيان برون شدن از ايمان ـ: آدمى با پنج كار ـ كه همگى همانند و شناخته شده اند ـ از ايمان بيرون مى شود : كفر ، شرك ، گم راهى ، فسق ، و ارتكاب گناهان كبيره .

٤٧٣٢.الأمالى ، طوسى ـ به نقل از عمّار بن موسى ساباطى ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم : ابو اُميه يوسف بن ثابت ، از شما چنين نقل كرده است كه فرموده ايد : «با وجود ايمان ، هيچ عملى زيان نمى زند ، و با وجود كفر ، هيچ عملى سود نمى بخشد» . [آيا درست است؟] فرمود : «ابو اُميه تفسيرش را از من نپرسيد . مقصودم از اين جمله ، آن بود كه هر كس امام از آل محمّد عليهم السلام را بشناسد و از او پيروى كند و سپس هر كار نيكى كه خواست ، براى خود انجام دهد ، آن كار از او پذيرفته مى شود و برايش چندين برابر مى گردد . پس با بودنِ شناخت ، از كارهاى نيك بهره مند شده است . مقصود من از آن جمله ، اين بوده است . همچنين ، اگر بندگان از پيشواى باطل غير الهى پيروى كنند ، خداوند كارهاى شايسته اى را كه انجام مى دهند ، از آنها نمى پذيرد» . عبداللّه بن ابى يعفور پرسيد : مگر نه اين است كه خداى متعال فرموده : «هر كس كار نيك بياورد ، او را [پاداشى ]بهتر از آن باشد و آنان از هراس آن روز ، آسوده اند» ، پس چگونه كار نيك كسى كه از پيشوايان ستم و باطل پيروى كند ، سودمند نيست؟ امام صادق عليه السلام فرمود : «آيا مى دانى مقصود از كار نيكى كه خداوند متعال در اين آيه فرموده است ، چيست؟ به خدا سوگند ، مقصود ، شناخت امام و فرمان بردارى از اوست . همچنين خداوند عز و جلفرموده است : «و كسانى كه كار بد بياورند ، به رو ، در آتش مى افتند . آيا جز آنچه انجام مى داديد ، سزا مى بينيد؟» و مرادش از بدى ، انكار پيشوايى است كه از جانب خداى متعال است» . امام صادق عليه السلام سپس فرمود : «هر كس در روز قيامت ، با ولايت پيشواى به ناحق و غير الهى و با انكار حقّ ما و نفى ولايت ما بيايد ، خداوند متعال در روز قيامت ، او را در آتش سرنگون مى كند» .