٤٦٦٠.تفسير العياشى ـ به نقل از احمد بن محمّد ـ: امام رضا عليه السلام در [محلّه] بنى زُرَيق ، مقابل من ايستاد و با صداى بلند به من فرمود : «اى احمد!» . گفتم : بله آقا ! فرمود : «چون پيامبر خدا از دنيا رفت ، مردم كوشيدند تا نور خدا را خاموش كنند ؛ اما خداوند خواست كه نور خويش را با اميرمؤمنان استمرار بخشد . هنگامى هم كه [پدرم] امام كاظم عليه السلام از دنيا رفت ، پسر ابو حمزه [١] و طرفدارانش كوشيدند تا نور خدا را خاموش كنند ؛ اما خداوند خواست كه نور خود را همچنان روشن بدارد . پيروان حق ، چنين اند كه هر گاه كسى به آنان بپيوندد ، از پيوستن او خوش حال مى شوند ؛ ولى هر گاه كسى از آنان جدا شود ، از رفتنش بى تابى نمى كنند ؛ چرا كه به حقّانيت خود يقين دارند . اما اهل باطل ، هر گاه كسى به آنها بپيوندد ، خوش حال مى شوند و هر گاه كسى از آنان جدا شود ، از رفتنش ناراحت مى شوند و اين از آن روست كه در حقّانيت خويش شكّ دارند . خداوند مى فرمايد : «پس قرار گرفته اى است و سپرده اى» » . سپس نقل مى كند كه امام صادق عليه السلام [پس از قرائت اين آيه] فرمود : «قرار گرفته ، به معناى [ايمان] ثابت است و سپرده ، يعنى عاريتى» .

[١] على بن ابى حمزه سالم بطائنى ، واقفى مذهب بود ؛ يعنى پس از شهادت امام كاظم عليه السلام ، امامت امام رضا عليه السلام را نپذيرفت ؛ در حالى كه پيش از آن، از اصحاب امام كاظم عليه السلام به شمار مى آمد . وى گروهى را نيز در اين باره ، به ترديد انداخت و يا با خود همراه كرد . از اين رو ، در نكوهش او روايات بسيارى رسيده است .