٤٦٥٦.تفسير العياشى ـ به نقل از سعيد بن ابى اصبغ ـ: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه در پاسخ به سؤال از قرارگاه و سپردگاه ، فرمود : «قرار گرفته در رحم و سپرده در صُلب . گاه به شخص ايمان سپرده مى شود ، سپس از او گرفته مى شود . [مثلاً ]زبير در پرتو ايمان و روشنايى آن حركت مى كرد ، به طورى كه وقتى پيامبر خدا از دنيا رفت ، او با شمشيرش به راه افتاد و مى گفت : با كسى جز على بيعت نمى كنيم» .

٤٦٥٧.امام كاظم عليه السلام ـ در پاسخ به پرسش از اين سخن خداوند متعال : «: [مقصود از] قرارگاه ، ايمان استوار است و از سپردگاه ، عاريتى .

٤٦٥٨.امام كاظم عليه السلام ـ در باره آيه : «او كسى است كه شما را از يك ت: ايمانى كه پا برجا باشد ، تا روز رستاخيز پا برجاست و آنچه سپرده [و عاريتى] باشد ، خداوند آن را پيش از مرگ مى گيرد .

٤٦٥٩.الكافى ـ به نقل از عيسى شلقان ـ: نشسته بودم كه امام كاظم عليه السلام در حالى كه برّه اى با خود داشت ، بر من گذشت . گفتم : اى جوان! چرا پدرت چنين مى كند ؟ ما را به چيزى فرمان مى دهد و سپس از آن ، بازمان مى دارد . به ما دستور مى دهد ابو الخطّاب را دوست بداريم ، سپس دستور مى دهد او را لعنت كنيم و از او بيزارى جوييم؟ او كه نوجوانى بيش نبود ، فرمود : «خداوند عدّه اى را براى ايمان آفريد و ايمانشان زايل ناشدنى است . عدّه اى را براى كفر آفريد و كفرشان زايل ناشدنى است . در اين ميان هم ، عدّه اى را آفريد و ايمان را به آنان عاريت داد كه ايشان را عاريت دادگان نامند و هر گاه [خداوند] بخواهد ، ايمانشان را از آنها مى گيرد . ابو الخطّاب از كسانى است كه ايمانش عاريتى بود» . من خدمت امام صادق عليه السلام رسيدم و آنچه را به امام كاظم عليه السلام گفته بودم و پاسخى را كه او به من داده بود ، به آگاهى ايشان رسانيدم . امام صادق عليه السلام فرمود : «او از تبار نبوّت است» . [١]

[١] علّامه مجلسى رحمه الله درباره عبارت «انّه نَبعةُ نبوّة» مى گويد : يعنى آنچه او گفت ، از سرچشمه نبوّت نشأت گرفته است . يا : او شاخه اى از درخت نبوّت و رسالت است .