«و «ذو النّون (يونس)» را [ ياد كن ]آن گاه كه خشمگين رفت و پنداشت كه ما هرگز بر او سخت نمى گيريم [ولى چنين كرديم] . پس در [ دل ]تاريكى ها ندا در داد كه: «معبودى جز تو نيست . منزّهى تو، راستى كه من از ستمكاران بودم» . پس [ دعاى ]او را برآورده كرديم و او را از اندوه رهانيديم، و مؤمنان را [ نيز ]چنين نجات مى دهيم» .

«چرا هيچ شهرى نبود كه [ اهل آن ]ايمان بياورد و ايمانش به حال آن ، سود بخشد؟ مگر قوم يونس كه وقتى [ در آخرين لحظه ]ايمان آوردند، عذاب رسوايى در زندگىِ دنيا را از آنان بر طرف كرديم و تا چندى ، آنان را برخوردار ساختيم» .

«و كسانى را كه ايمان آورده بودند و پروا مى داشتند ، رهانيديم» .

«سپس فرستادگان خود و كسانى را كه گرويدند ، مى رهانيم ؛ زيرا بر ما فريضه است كه مؤمنان را نجات دهيم» .

حديث

٤٨٣٧.امام على عليه السلام : ايمان ، نجاتبخش است .

٤٨٣٨.امام على عليه السلام : ايمان ، موجب نجات است .

٤٨٣٩.امام على عليه السلام : نجات ، در گرو ايمان است .

٤٨٤٠.امام على عليه السلام : آن را كه ايمان نداشته باشد ، نجاتى نيست .