٤٤٧٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دو گروه از امّت من هستند كه خداوند عز و جل آنان را به زبان هفتاد پيامبر ، لعنت كرده است : قدريه و مرجئه ؛ همانان كه مى گويند : ايمان ، اقرار است و عمل در آن نيست .

٤٤٧٦.صحيح البخارى ـ به نقل از ابو جمره نصر بن عمران ضبعى ـ: من با ابن عبّاس مى نشستم و او مرا روى تخت خود مى نشانيد . او به من گفت : نزد من بمان تا سهمى از اموالم را براى تو قرار دهم . من دو ماه نزد او ماندم . روزى گفت : چون هيئت نمايندگىِ عبدالقيس نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند ، فرمود : «چه قومى هستيد ـ يا : چه هيئتى هستيد ؟». گفتند : ربيعه . فرمود : «خوش آمديد ! شرمنده و پشيمان نباشيد» . گفتند : اى پيامبر خدا ! با وجود اين تيره از كفّار مُضَر در بين ما و تو ، فقط در ماه حرام مى توانيم نزد تو بياييم . پس دستور قاطعى به ما بدهيد كه آن را به اطّلاع مردم خود برسانيم و با انجام دادن آن ، به بهشت برويم . و از پيامبر خدا درباره [ظروف] آشاميدنى ها پرسيدند . پيامبر صلى الله عليه و آله آنان را به چهار چيز فرمان داد و از چهار چيز نهى كرد . آنان را به ايمان داشتن به خداى يگانه فرمان داد ، و فرمود : «آيا مى دانيد ايمان به خداى يگانه چيست ؟». گفتند : خدا و پيامبرش داناترند . فرمود : «گواهى دادن به اين كه معبودى جز خداى يكتا نيست و محمّد فرستاده خداست ، و گزاردن نماز و دادن زكات و گرفتن روزه ماه رمضان ، و اين كه خمس غنايم را بپردازيد» .