٥١٠٠.امام صادق عليه السلام : خداوند درباره مؤمن ، پيمان گرفته است كه گفته اش پذيرفته نشود [١] و از دشمنش انتقام گرفته نشود . هيچ مؤمنى [با انتقام از دشمن ، ]تشفّىِ دل پيدا نكند ، مگر با رسوايىِ خويش ؛ زيرا بر هر مؤمنى لگامى هست [كه او را مهار مى كند] .

٥١٠١.امام صادق عليه السلام ـ در توصيه اش به عبد اللّه بن جندب ـ: مؤمنان كسانى هستند كه از خدا بترسند و بيم آن داشته باشند كه هدايتى كه عطايشان شده است ، از آنان گرفته شود ، و هر گاه به ياد خدا و نعمت هاى او افتند ، بيمناك و نگران شوند و هر گاه آيات خدا بر ايشان خوانده شود ، از قدرت نمايىِ او ، بر ايمانشان افزوده شود ، و بر پروردگارشان توكّل كنند .

٥١٠٢.امام صادق عليه السلام ـ در اندرزش به مؤمن طاق ـ: اى پسر نعمان ! بنده مؤمن نباشد ، مگر آن گاه كه سه خصلت در او باشد : خصلتى از خداوند ، خصلتى از پيامبر او و خصلتى از امام . خصلتِ خداوندى ، اين است كه رازپوش باشد ؛ كه خداوند عز و جل ]در وصف خود] مى فرمايد : «داناى نهان است و هيچ كس را بر نهان خويش ، آگاه نسازد» . آن خصلت كه از پيامبر خداست ، اين است كه با مردم مدارا كند و با اخلاقِ دين راستين (اسلام) با آنان رفتار كند . آن خصلت كه از امام است ، شكيبايى ورزيدن در سختى و گرفتارى است ، تا آن كه خداوند در كار او گشايش آوَرد .

٥١٠٣.امام رضا عليه السلام : مؤمن ، مؤمن نيست ، مگر آن كه سه خصلت در او باشد : خصلتى از پروردگارش ، خصلتى از پيامبر او ، و خصلتى از ولىّ او . خصلت پروردگارش اين است كه رازش را پوشيده بدارد . خداوند عز و جل [در وصف خود] مى فرمايد : «داناى نهان است و هيچ كس را بر نهان خويش آگاه نسازد ، مگر پيامبرى را كه خود بپسندد» . خصلت پيامبرش ، مدارا كردن با مردم است ؛ زيرا خداوند عز و جلپيامبرش را به مدارا با مردم فرمان داده و فرموده است : «گذشت پيشه كن و به نيكى فرمان ده» . خصلت ولىّ او ، شكيبايى در سختى و گرفتارى است .

[١] ظاهرا اشاره به آياتى است كه اكثريت را نكوهش مى كنند و پيرو حق نمى دانند ، مانند : «أكثَرُهُم لِلْحَقِّ كارهونَ ؛ بيشترِ آنان ، حق را ناخوش مى دارند» مؤمنون : آيه ٧ .