٤٧٠٢.الكافى ـ به نقل از عبداللّه بن سنان ـ: از امام صادق عليه السلام پرسيدم : شخصى مرتكب گناهان كبيره مى شود و با چنين وضعى ، از دنيا مى رود . آيا اين او را از اسلام خارج مى سازد؟ و اگر عذاب شود ، آيا عذابش مانند عذاب مشركان [ ، هميشگى] خواهد بود يا عذاب او مدّتى و پايانى دارد؟ فرمود : «هر كس گناه كبيره اى را مرتكب شود و آن را روا بداند ، اين او را از اسلام خارج مى كند و به سخت ترين عذاب ، كيفر مى شود ؛ ولى اگر معترف باشد كه مرتكب گناه شده است و بميرد ، اين او را از ايمان خارج مى سازد ، اما از اسلام بيرونش نمى برد و عذابش سبك تر از عذاب شخص اوّل است» .

ل ـ ناشكيبى

٤٧٠٣.امام زين العابدين عليه السلام : آن را كه شكيب نيست ، ايمان نيست .

٤٧٠٤.امام صادق عليه السلام : شكيبايى براى ايمان ، چونان سر براى بدن است ؛ هر گاه سر برود ، بدن هم از بين مى رود . همچنين ، هر گاه شكيبايى برود ، ايمان نيز مى رود .