٤٤٢٤.امام على عليه السلام : بار خدايا ! تو مى دانى كه آنچه از ما سر زد ، از سرِ قدرت طلبى ، يا به دست آوردن چيزى از حُطام بى ارزش دنيا نبود ؛ بلكه براى اين بود كه نشانه هاى دينت را بازگردانيم و در شهرهايت ، آبادانى پديدار سازيم تا بندگان ستم ديده ات در امنيت باشند و احكام بر زمين مانده ات بر پا شوند .

٤٤٢٥.امام على عليه السلام : مردم را ناگزير فرمانروايى بايد ، نيك يا بد ؛ تا در [سايه ]فرمان روايى او مؤمن ، كار خويش (طاعت خدا) كند و كافر ، بهره خويش ببَرَد ، و خداوند ، هر كس را به اجل مقدّرش برساند ، و به وسيله او ماليات ها جمع آورى گردد و با دشمن ، جنگ شود و راه ها امن گردند .

٤٤٢٦.المزار ـ از زيارتى كه با آن امير مؤمنان در شب بيست و هفت: و در راه خشنودى پيامبرت ، جان فشانى كرد ... و آن گاه كه يارانى يافت ، مسئوليت هاى خلافت را برعهده گرفت و بارهاى سنگين پيشوايى را به دوش كشيد و پرچم راهبرى را در ميان بندگانت برافراشت و بساط امنيّت را در شهرهايت افكند ، و عدل را در ميان آفريدگانت گسترانيد .

٤٤٢٧.امام زين العابدين عليه السلام ـ از دعاى ايشان براى مرزداران ـ: اگر زندگى اش را به نيك بختى پايان دادى و شهادت را بر او مقدّر فرمودى ، اين [شهادتش] پس از آن باشد كه دشمنت را به كُشتار از بيخ و بُن بركَنْد ، و پس از آن كه دشمنانت به رنج اسارت در بيفتند ، و پس از آن كه مرزهاى مسلمانان ، امنيت يابد ، و پس از آن كه دشمنت پشت كرده ، بگريزد .

٤٤٢٨.امام رضا عليه السلام : امامت ، زمامِ دين است ، و رشته [١] مسلمانان ، و مايه آبادانى دنيا ، و اقتدار مؤمنان . امامت ، ريشه بالنده اسلام و شاخه بلند آن است . با امامت ، نماز و زكات و روزه و حجّ و جهاد ، كامل مى شوند ، و درآمدهاى مسلمانان و زكات ، جمع آورى مى شود ، و حدود و احكام ، اجرا مى شوند ، و مرزها و سرحدّات ، نگهدارى مى شوند .

[١] «نظام» كه در متن حديث آمده ، نخ يا رشته اى را گويند كه با آن ، دانه هاى مرواريد و تسبيح و مانند آن را به رشته كشند ؛ شيرازه .