٤٥٤٧.امام على عليه السلام : ايمان آن است كه راستگويى را [حتّى] آن جا كه به زيان توست ، بر دروغ [ حتّى] آن جا كه به سود توست ، ترجيح دهى و در گفتارت ، فزونى بر كردارت نباشد و در سخن گفتن از ديگران ، پرواى خدا بدارى .

٤٥٤٨.امام باقر عليه السلام : هر كس حقيقت ناب ايمان به قلبش وارد شود ، از زر و زيور دنيا دل بركَند ... براى مؤمن سزاوار نيست كه به زرق و برق زندگىِ دنيا بگرايد و بدان دل خوش كند .

٤٥٤٩.امام صادق عليه السلام : هيچ يك از شما به حقيقت ايمان نرسد ، مگر آن كه دورترين كس از خود را براى خدا دوست بدارد ، و نزديك ترين كس به خود را براى خدا دشمن بدارد .

٤٥٥٠.امام صادق عليه السلام : از نشانه هاى ايمان حقيقى ، آن است كه حق را ـ هر چند به زيان تو باشد ـ بر باطل ـ اگر چه به سود تو باشد ـ ترجيح دهى و اين كه گفتارت از دانشت فراتر نرود .

٤٥٥١.امام صادق عليه السلام : بدانيد كه هيچ بنده اى از بندگان او ايمان نياورده باشد ، مگر آن كه از خداوند در كارى كه به او و با او كرده است ـ خوشايندش باشد يا ناخوشايندش ـ ، راضى باشد .

٤٥٥٢.امام صادق عليه السلام : هيچ كس ايمانش به خدا خالص نباشد ، مگر آن كه خداوند در نزد او از خودش و پدرش و مادرش و زن و فرزندش و اموالش و از همه مردم ، محبوب تر باشد .

٤٥٥٣.عيسى عليه السلام : بنده به حقيقت ايمان نرسد ، مگر آن گاه كه دوست نداشته باشد به سبب عبادت خداوند عز و جل ، او را بستايند .