مى‌توان يافت كه به بعضى از آنها اشاره مى‌شود:
- در خوردن و آشاميدن «١» - انفاق و بذل و بخشش بيش از اندازه. «٢» - برترى جويى و استكبار و استثمار. «٣» - قصاص بيش از حد. «٤» - هر گونه گناه. «٥» - در داورى و قضاوت نمودنى كه منجر به كذب و دروغ مى‌شود. «٦» امام صادق (ع) به يكى از يارانش كه در حال وضو گرفتن، بيش از معمول آب مى‌ريخت، فرمود: چرا اسراف مى‌كنى؟ عرض كرد: آيا در آب وضو نيز اسراف است؟ فرمود: «نَعَمْ وَ ان كُنتَ عَلى نَهرٍ جارٍ» آرى، هر چند در كنار نهر جارى باشى. «٧» با توجه به مضامين و محتواى بعضى از روايات، مردم به عنوان عيال خداوند «٨» و امانت داران اموال وى «٩» مطرح اند، از اين رو بايد اين اموال را در همان راهى كه غرض اصلى خلقت آنهاست، مصرف كنند؛ يعنى از اين اموال براى رفع حاجات معاش خود بهره گيرند. بنابراين استفاده بيش از حد نياز،