جهان تكوين بر اساس خواست و مشيت تكوينى خدا است و هيچ گاه از مشيت تشريعى او جدا نخواهد بود. از اين رو قرآن همواره بهره انسان را از زندگى در گرو سعى و كوشش و به ميزان آن مى‌داند. «١» ٦. قرآن كريم درباره آينده زندگى، وعده‌هاى اميد بخش داده است، برخلاف ديدگاه اقتصاد دانان بدبين كه آينده اقتصادى جامعه را تيره مى‌بينند و معتقدند كه با افزايش جمعيت زمين و كمبود امكانات موجود در آن، جامعه به سوى فقر و نابودى پيش مى‌رود.
غافل از اينكه قرآن نعمت‌هاى خداوندى و نزول بركات از خزانه بى پايان الهى و كافى بودن منابع و امكانات آفريده شده براى بشر را نامحدود شمرده است، و نه تنها روزى بشر بلكه همه جنبندگان را تضمين نموده، و به اين وسيله اميد به رزاقيت خدا را جايگزين ترس از فقر كرده است. «٢» البته نعمت فراوان خداوند بر اساس حكمت و رعايت مصلحت آفريده شده است و از نظر «كميت» و «كيفيت» كاملًا منطبق بر خواسته‌ها و نيازهاى موجودات است. از اين رو روزى هر كس مقدر، و در عين حال مشروط به كوشش و تلاش مى‌باشد. «٣» ٧. با توجه به مقام حصر در آيه شريفه «انَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزاقُ ذُو القُوَّة المَتينَ». (ذاريات: ٥٨) خداوند روزى دهنده و صاحب قوت و قدرت است استفاده مى‌شود كه:
اولًا: رزق به طور حقيقى جز به خدا منسوب نمى‌شود و هر جا به غير او