انَّ اللَّهَ يُحِبُّ الجَمالَ و التَّجمُّلَ و يُبغِضُ البُؤسَ وَ التَّباؤُسَ، فَانَّ اللَّهَ اذا انعَمَ عَلى‌ عَبدهِ بِنعمَةٍ احَبَّ ان يَرى‌ عَليهِ أَثَرَها. «١» همانا خداوند، زيبايى و آرايش را دوست مى‌دارد و فقر و فقير نمايى را مبغوض مى‌دارد، و همانا هنگامى كه بر بنده‌اش نعمتى دهد دوست مى‌دارد كه اثر آن را بر او ببيند.
اسلام در عين حال كه به رفاه و تجمل در زندگى توصيه مى‌كند، به سبب برخى مصالح از تجمل پرستى، افراط در زيبا سازى، هدف قرار گرفتن رفاه و رفاه زدگى، خوش‌گذرانى و عياشى بى‌حد و مرز پرهيز مى‌دهد؛ چرا كه تجمل گرايى پيامدهاى نامطلوب و زيانبار فردى و اجتماعى به دنبال دارد كه به بعضى از آنها اشاره مى‌كنيم.
١. غفلت از ياد خدا: انسان در وضعيت تجمل پرستى، اسير مظاهر دنيوى گشته و از ياد خدا غافل مى‌شود، و به جاى شكر گزارى و استفاده معقول از نعمت‌ها، سر از طغيان و سركشى در مى‌آورد. «٢» ٢. پيدايش روحيه استكبارى: به دنبال رفاه زدگى، سرمستى و فخر فروشى و باليدن به دارايى‌ها خواهد بود. قرآن كريم از اين گونه آثار به شدت نكوهش نموده است؛ چنان كه مى‌فرمايد: به آنچه خدا به شما داده، (از سر غفلت) شادمانى نكنيد، خداوند هيچ متكبر فخر فروشى را دوست نمى‌دارد. «٣» و نيز مى‌فرمايد: