اعمال، عدم استجابت دعا، لعنت فرشتگان و آتش جهنم را در پى دارد. از اين رو پرهيز از درآمد حرام، ازانجام اعمال صالح مهم‌تر است.
برنامه مصرف در زندگى بايد به گونه‌اى تنظيم شود كه از عهده نيازهاى مادى و معنوى بر آمد، و از مصرف گرايى و اسراف و اتلاف اجتناب نمود.
خوددارى از اسراف و تبذير، نكوهش بخل و سخت‌گيرى، دورى از تجمل‌گرايى، اعتدال و ميانه‌روى، قناعت ورزى، انفاقات و توجه به فقرا، از ويژگى‌هاى ساختار مصرف ايده آل اسلام است.
اسراف و تبذير در كثيرى از موارد در يك معنى به كار مى‌روند و به عنوان تأكيد پشت سر هم قرار مى‌گيرند ولى هرگاه در مقابل هم قرار گيرند، منظور از اسراف، خروج از حد اعتدال است بدون آن كه چيزى در ظاهر ضايع و تلف شود و تبذير آن است كه چنان مصرف كنيم كه به اتلاف و تضييع بينجامد.
مصرف گرايى به انگيزه‌هاى تفاخر بر ديگران، ابراز خودنمايى، هم چشمى و ... به عنوان انگيزههاى منفى و دون شأن انسان محسوب مى‌شود و مورد مذمت و نكوهش است.
هم چشمى و رقابت، رفاه‌طلبى ثروتمندان، كجروى‌هاى فرهنگى، نظام آموزشى، تبليغات و رسانه‌هاى گروهى از عوامل مصرف گرايى محسوب مى‌شوند.
مصرف گرايى، رشد بعد حيوانى انسان و چيرگى آن بر فرد را در پى دارد كه اين امر به افساد گرى انسان در زمين مى‌انجامد.
مصرف بر اساس مصالح نظام اسلامى و رعايت ارزشها در مصرف، معيار در مصرف مسلمان است.