زندگى به لحاظ كمى و كيفى است. زندگى در اين سطح از مطلوبيت، همان رفاه و آسايش است كه مورد توصيه تعاليم اسلام است. با تحقق رفاه فردى، زمينه تحقق رفاه اجتماعى نيز فراهم خواهد شد. فايده رفاه در اين است كه افراد خانواده يا جامعه به طور كامل از لياقت و شايستگى خود بهره گيرند و با آرامش روحى و فكرى با دقت و حوصله بيشترى به امور خانوادگى، اخلاقى، اجتماعى و اقتصادى بپردازند.
بيان نكاتى چند پيرامون رفاه ضرورى است:
الف- تأمين رفاه بشر مورد نظر خداوند بوده است، چنان كه با در اختيار قرار دادن نعمت‌هاى بى‌شمار براى آنها، «١» درصدد آسان‌تر نمودن بهره‌گيرى از نعمت‌ها نيز برآمده، و وسايل كاستن از رنج و زحمت را نيز فراهم كرده است. «٢» ب- تأمين وسايل آسايش و رفاه انسان، در راستاى تحقق قرب الهى است، بنابراين استفاده از اين نعمت‌ها بايد به فزونى شكر انسان، تربيت و تهذيب وى بينجامد، نه غفلت و سركشى؛ چرا كه آدمى معمولًا با كسب رفاه از خداوند غافل مى‌شود و سر از طغيان و گناه در مى‌آورد.
ج- رفاه در الگوى نظام اسلام بر خلاف ديگر نظامها، بايد مشروع باشد؛ يعنى بايد از راههاى شرعى تحقق يابد و از ارتكاب حرام، تضييع حقوق ديگران، تدبير معشيت از ديدگاه آيات و روايات ١٥٧ ٣ - ٢. وابستگى اقتصادى ص : ١٥٧ اسراف و تبذير به دور باشد.
د- نمونه اعلاى رفاه در جامعه اسلامى، نياز به تحولات اساسى در بينش‌ها و ارزشها دارد كه آن را تنها در زمان حضرت ولى عصر (عج)