٥- ٢. تباهى اموال‌ تباه كردن اموال و تضييع آنها هر نوع تباهى و نابودى و فساد در اموال را شامل مى‌گردد. اسراف كارى و مصرف بيش از اندازه، عدم آگاهى و مهارت در مديريت‌هاى مالى، كوتاهى و سهل انگارى در به كارگيرى صحيح اموال، عدم كنترل و نظارت در نحوه و چگونگى مصرف، و به طور كلى بى تدبيرى و يا سؤ تدبير در مصرف اموال، تضييع و تباهى اموال را در پى خواهد داشت.
سبب تضييع اموال هر چه كه باشد سرمايه زندگى را تباه خواهد كرد و به دنبال آن، انجام مسئوليت‌هاى خانوادگى و اجتماعى دچار مشكل اساسى مى‌گردد، حتى سير و صعود معنوى انسان نيز دستخوش تزلزل مى‌گردد؛ زيرا كه سير و عروج معنوى در اين عالم با ابزار مادى و در شرايط مساعد طبيعى صورت مى‌گيرد و اين ابزار و شرايط با اموال تهيه مى‌شود و انرژى لازم را به انسان مى‌بخشد.
در همين راستا است كه قرآن اموال را مايه بر پايى و قوام خوانده «١» و در روايات نيز تأمين معاش و امور معيشتى ضرورى خوانده شده، «٢» تا جايى كه تباه سازى اموال مبغوض الهى شمرده شده است. چنانكه امام رضا (ع) مى‌فرمايد:
انّ اللَّهَ يُبغضُ القيلَ والقالَ، وَ اضاعَةَ المالِ وَ كَثرَةَ السُّوأل. «٣»