اين نيست كه هر فقير و نيازمندى مى‌تواند شخصاً حق خود را از مال ثروتمندان استيفا كند؛ زيرا چنين كارى به هرج و مرج منتهى مى‌شود. از اين رو مسئول اخراج و تقسيم آن، گاه خود ثروتمندان و گاه ولى فقيه عادل است كه در رأس حكومت اسلامى قرار دارد.
٣- ٢. مصرف گرايى‌ اهداف مكاتب سرمايه‌دارى و سوسياليسم، محدود به خواسته‌هاى حيوانى و غرائز مادى است، و هدف بالاترى را در نظر ندارند. اما هدف و مطلوب اسلام بهره‌مندى از نعمت‌ها و امكانات به عنوان وسيله‌اى براى سلامت جسم و روح در جهت انجام دادن هر چه بهتر وظايف الهى است تا رضايت الهى و قرب به او حاصل شود.
البته غفلت از اين هدف والا، از جهل انسان نسبت به زندگى و حيات ناشى مى‌شود و برخاسته از حرص و آز است كه همچون سرابى پيوسته انسان را به سوى خود مى‌خواند، به گونه‌اى كه فرصت استفاده از كالاها و خدمات خريدارى شده را نيز از وى مى‌گيرد.
از اين رو مصرف به انگيزه‌هاى تفاخر بر ديگران، خودنمايى، هم چشمى و ... به عنوان انگيزه‌هاى منفى و دون شأن انسان شمرده شده و مورد مذمت و نكوهش قرار گرفته است، تا آنجا كه پيامبر اسلام (ص) مى‌فرمايد:
مَنْ لَبِسَ ثَوباً فَاختالَ فيه خَسَفَ اللَّهُ بهِ مِن شَفير جَهَنَّمِ وَ كانَ قَرينَ قارونَ. «١» هر كس كه لباس بپوشد و در آن اظهار بزرگى كند، خداوند او را از لب دوزخ فرو مى‌كشد و او همراه قارون خواهد بود.