نسبت داده شود از قبيل نسبت عمل خدا به غير خدا دادن است، مانند آيه «وَ اللَّهُ خَيرُ الرازقينَ» (اعراف: ٢٨) يعنى رازق بسيار است و خدا بهترين آنان است.
ثانياً: آنچه انسان در راه حرام مورد بهره‌بردارى قرار مى‌دهد، رزق خدا نيست (به حسب تشريع نه تكوين)، اساساً نبايد وسيله معصيت را به خدا نسبت داد؛ زيرا خود حق تعالى معاصى بندگان را به خود نسبت نداده، و تشريع عمل زشت را از خودنفى نموده و فرموده:
قُل انَّ اللَّه لَا يأمُرُ بِالفَحشاءِ اتَقُولوُنَ عَلَى اللَّهِ ما لا تَعلَمونَ. (اعراف: ٢٨)
بگو: خداوند (هرگز) به كار زشت فرمان نمى‌دهد. آيا چيزى به خدا نسبت مى‌دهيد كه نمى‌دانيد؟! و نيز فرمود:
وَ يَنهى‌ عَنِ الفَحشاءِ وَ المُنكَر. (نحل: ٩٠)
خداوند از فحشا و منكر نهى مى‌كند.
از اين رو محال است از خداى سبحان كه از عملى نهى كند و سپس به آن امر نمايد، و وسيله انجام آن را براى معصيت كار فراهم فرمايد. البته منافاتى بين اين دو مطلب نيست كه از سويى مثلًا طعام و شراب حرام به حسب تشريع رزق نباشد و از سويى ديگر به حسب تكوين رزق و آفريده خدا باشد، زيرا خداى تعالى در تكوين، تكليفى نفرموده است. بنابراين هر جا كه خدا مردم را از رزقى نهى كرده به حسب تشريع است و هر جا رزق را به خودش نسبت داده به حسب تكوين است. «١» ٨. آيات و روايات مربوط به مقدر و معين بودن روزى، هشدارى است به‌