عملى ناپسند و نكوهيده مى‌باشد. بنابراين تدبير صحيح اقتضا مى‌كند كه امور معيشت، از تبذير و اسراف به دورباشد.
امام على (ع) مى‌فرمايد:
مِنَ العَقلِ مُجانِبَةُ التَّبذيرِ وَ حُسْنُ التَّدبيرِ. «١» دورى گزيدن از تبذير و برنامه ريزى صحيح و آينده نگرى در زندگى، از عقل و خرد آدمى است.
حرمت اسراف و تبذير از تعاليم اساسى نظام اقتصادى اسلام است.
اينگونه مصارف روح عبوديت و مسئوليت پذيرى را در انسان نابود مى‌كند و خود خواهى و مقاومت در برابر هر گونه اصلاح اجتماعى را به همراه دارد.
زندگى مسرفانه و تبذيرآميز، با نابود كردن هويت اصيل انسانى و تهى ساختن انسان از ارزشهاى معنوى، روحيه تلاش و سازندگى را از ميان برده، فساد را گسترش داده، زمينه انحطاط و انحراف را در جامعه فراهم مى‌آورد.
محروم شدن از محبت خداوند، «٢» زوال نعمت و بركت، «٣» عدم پذيرش دعا «٤» و فقر و تنگدستى «٥» از پيامدهاى زيانبار ديگر اسراف و تبذير است.
اعتقاد به معاد و حسابرسى‌هاى آن، دقت محاسباتى انسان را در مصارف فزونى مى‌بخشد. از اين رو، آموزه‌هاى دينى انسان را به سمت تعادل و