خوراك پليد و حرام باشد قلب را كدر و تيره نموده، كه در اثر قساوت و ظلمت، اميد خيرى به آن نخواهد بود، لذا صاحب چنين قلبى از تسليم شدن در برابر حق خوددارى مى‌كند و پند و اندرز در او اثر نمى‌كند و سخت‌ترين مناظر رقت بار او را متأثر نمى‌كند، امام حسين (ع) در روز عاشورا به لشكريان عمر سعد ضمن خطبه‌اش فرمود:
فَقَدْ مُلِئَتْ بُطُونُكُمْ مِنَ الحَرامِ و طُبِعَ عَلى قُلُوبِكُم وَيلَكُمْ الا تَنصِفُون الا تَسمَعُونَ. «١» شكم‌هايتان از حرام پر شده و بر دلهايتان مهر خورده، ديگر حق را نمى‌پذيريد، واى بر شما، آيا انصاف نمى‌دهيد، آيا گوش فرا نمى‌گيريد؟
حرام خورى باعث تضييع و عدم قبولى اعمال «٢»، عدم استجابت دعا، «٣» مشمول لعنت فرشتگان «٤» و نابودى دين و ديانت مى‌شود. در حالات شريك بن عبداللَّه قاضى و فقيه وارسته زمان خليفه مهدى عباسى، مشهور است كه به خاطر پذيرفتن سفره‌اش و خوردن غذاهاى حرام در آن، همه كمالات و فضايل معنوى و دين و ديانتش را از دست داد.
غالباً كسانى كه از مال حرام پرهيز نمى‌كنند خيال مى‌كنند كه اگر از اين مال حرام صرفنظر كنند امر معاش آنها لنگ مى‌شود و خود را سخت‌