استكبارى بوده است كه در بعضى موارد، پيشوايان الهى از خداوند، براى خود و پيروان خود مى‌خواستند كه بيش از حد كفاف به آنها ندهد و به مؤمنان سفارش مى‌كردند كه از ثروت فراوان دنيا پرهيز و به مقدار گذران معيشت متعارف خود اكتفا كنند. «١» ٣. بى اعتنايى به محرومان: تجمل پرستى موجب بى اعتنايى به ديگران، خصوصاً محرومان جامعه مى‌گردد زيرا عياشى عده‌اى قليل، توأم با بى‌اعتنايى به حقوق ديگران و عدم پرداخت حقوق آنها، موجب محروميت عده كثيرى از افراد جامعه مى‌گردد. چنان كه اميرمؤمنان على (ع) مى‌فرمايد:
همانا خداى سبحان روزى فقرا را در اموال سرمايه‌داران قرار داده است، پس فقيرى گرسنه نمى‌ماند جز به كاميابى توانگران، و خداوند از آنان درباره گرسنگى گرسنگان خواهد پرسيد. «٢» آن حضرت اين مطلب را در جاى ديگر با توضيح بيشترى بيان مى‌فرمايند:
همانا خداوند در اموال مردم ثروتمند به قدرى كه فقراى آنها را تأمين كند [حقّى قرار داده و پرداخت آن را] واجب كرده است. پس اگر فقرا تلف شوند يا به مشقت بيفتند و يا برهنه بمانند، به سبب اموالى است كه اغنياء از پرداخت آن دريغ مى‌ورزند. پس همانا خداوند براى اين كار در رستاخير از آنان حساب مى‌كشد و به اين سبب، آن‌ها را به عذاب دردناك گرفتار مى‌سازد. «٣» حقوق فقرا در اموال ثروتمندان متعدد است از جمله زكات، بخشى از