بر اين اساس، در تعاليم اسلامى كار و شغل، گذشته از بعد اقتصادى و درآمدزايى سالم، براى سلامت جامعه و زيست مطلوب ضرورى است و يك وظيفه دينى محسوب مى‌شود.
لذت و گوارايى، و انس و آرامش زندگى در كار نهفته است، و خاستگاه اصلى پيوند گروهى و همزيستى و آشنايى است. كار در جامعه زمينه يارى رسانى و كمك دهى به ديگران و نشاط و بهروزى را فراهم مى‌كند. با اين بيان، كار و حركت در راه معيشت يك ضرورت خواهد بود و ناگزيرى آن براى همگان مطرح است. به فرموده امام رضا (ع):
... لَيسَ لِلناسِ بُدٌّ مِنْ طَلَبِ مَعاشِهِم، فَلا تَدَعِ الطَّلَبَ. «١» مردم ناگزيرند در تلاش زندگى خويش باشند، پس كوشش در راه كسب مال را رها مكن.
تعبير «الناس» در روايت، واژه عام و فراگير است يعنى همه آحاد انسان براى تأمين زندگى به كار و تلاش نياز دارند و معيشت و حيات بدون كار ممكن نيست. «٢» روشن است كه اگر كسى در زندگى‌اش برنامه ريزى و تدبير نباشد موفق به يافتن شغل مناسب نخواهد شد و يا كار و شغل خود را از دست خواهد داد. از اين رو شايسته است كه در هر سازمان، مجموعه و خانواده تدابير لازم صورت گيرد تا به بيكارى منتهى نشود و عواقب زيانبار آن مانند فقر و فساد دامان آنها را نگيرد. «٣»