چنان كه پيامبر اسلام مى‌فرمايد:
وَ لا سَعَدَ بِاستغناء رأىٍ. «١» هيچ كس با استغناء رأى، خوشبخت نشده است.
بنابراين پيامد خود رأيى و مشورت نكردن در زندگى، همانا احاطه نيافتن بر كارها و از جمله معيشت خواهد بود كه موجب مى‌گردد تصميمات در امور معيشت با تدبير صحيح فاصله زيادى پيدا كند كه خود پيامدهاى ناگوار ديگرى را به همراه خواهد داشت.
٦- ٥. اجرا و تصميم نهايى‌ مشورت به صورت مشاركت صورت مى‌پذيرد، ولى تصميم‌گيرى براى اجرا ازناحيه‌اراده شخص واحد انجام مى‌گيرد. چنان كه اين مطلب از آيه شريفه زير قابل استفاده است:
وَ شاوِرهُم فى الامرِ فَاذا عَزَمتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ. (آل عمران: ١٥٩)
و در كارها با آنها مشورت كن اما هنگامى كه تصميم گرفتى، بر خدا توكل كن. «٢» در آيه شريفه، مسئله مشاوره به صورت جمع آمده (شاورهم) ولى تصميم نهايى به صورت مفرد (عَزَمتَ) كه آن هم تنها بر عهده پيامبر (ص) گذاشته شده است.
اين اختلاف تعبير، اشاره به اين نكته اساسى دارد كه بررسى، مطالعه و روشن نمودن جوانب مختلف مسائل اعم از اجتماعى، اقتصادى، سياسى، فرهنگى و ... بايد به صورت مشاركت و گروهى صورت گيرد، اما براى اجراى آن اراده واحد ضرورت دارد كه در غير اين صورت هرج و مرج پديد خواهد آمد.