قرار گرفتن اصل تدبير و تقدير در امور معيشت، در كنار دو اصل مهم ژرف‌شناسى دين و صبر در برابر مصائب و مشكلات، از اهميت آن حكايت دارد.
دو عنصر، جوهر و ماهيت كارهاى معيشتى است: عنصر ميانه روى (دورى از اسراف و تبذير و اتلاف نيروها و امكانات) و عنصر تدبير (عاقبت انديشى و برنامه ريزى و مديريت). اين مطلب در روايتى از امام صادق (ع) آمده است: همه سامانيابى اقتصادى در گرو تدبير دقيق و صحيح است. «١» تدبير هميشه هماهنگ با دانش و تخصص و عقل و درايت بوده، از عمل بدون تفكر به دور است. پيامبر اكرم (ص) در اهميت تدبير در كارها سخن ارزشمندى به ابن مسعود فرمود:
اى پسر مسعود! هرگاه قصد كارى دارى، آن را با دانش و تخصص و عقل و درايت انجام بده و از عمل بدون فكر بپرهيز؛ زيرا خداوند جل جلاله مى‌فرمايد: «در مثل مانند زنى نباشيد كه رشته خود را پس از تابيدن واتابد.» «٢» امير مؤمنان (ع) نيز يكى از صفات مؤمنان را آينده نگرى شمرده است:
المُؤمِنُونَ هُمُ الَّذينَ عَرَفُوا ما امامَهُمْ «٣».
اساساً تدبير و آينده نگرى موجب بصيرت يافتن در امور، استفاده‌