علاوه بر هرز دادن نيروها، اندوه و افسردگى را در پى دارد. اين نكته مهم، در سخنان امام على (ع) كه خود در سخت كوشى همتايى نداشت، بسيار زيبا بيان شده است:
مَنْ يَعْمَلْ يَزْدَدْ قُوَّةً، وَ مَنْ يُقَصِّر فِى العَمَل يَزدد فَتَرةً. «١» آن كس كه كار كند، توانش فزونى مى‌يابد، و آن كس كه كم كار كند و بيكار باشد، سستى و ناتوانى او افزون گردد.
و نيز مى‌فرمايد:
هر كس در كار و تلاش كوتاهى كند گرفتار اندوه و افسردگى مى‌شود. «٢» اساساً تن آدمى در پرتو كار و تلاش فعال مى‌شود، و فعاليت بدنى تغذيه وى را ضرورى مى‌سازد. و كار و تغذيه، بدن را به دستيابى به انرژى و ذخيره سازى آن وا مى‌دارد. در اين موقع انرژى تراكم مى‌يابد، و دگر بار از راه كار و فعاليت آزاد مى‌گردد. و بدين ترتيب تن آدمى همواره انرژى به دست مى‌آورد و آن را در راه كار ديگرى آزاد مى‌سازد. و به اين صورت انسان تلاشگر، هميشه انرژى و نيروى لازم را در خود دارد، و دستگاههاى مكنده سوخت و سازنده انرژى او كار آزموده، روان و در جريان است.
در مقابل، انسان‌هاى بيكار و آسايش طلب، دچار ركود در فعاليت‌هاى بدنى و تغذيه و ذخيره سازى نيرو هستند، و به فرسايش قواى بدنى گرفتارند. «٣»