مى‌شود كه اين امر به افسادگرى انسان در زمين مى‌انجامد. از اين رو اسلام انسانهاى مصرف گرا را آفات زندگى اجتماعى و حيات مطلوب معرفى مى‌كند و بر اين باور است كه اين دسته از افراد با شيوه نادرست خود در زندگى و تجمل‌گرايى انواع مشكلات را پديد مى‌آورند. «١» مصرف واقعى و ضرورى، نيازها را تحت كنترل قرار مى‌دهد و بر توزيع عادلانه درآمد و تخصيص صحيح منابع توليد اثر مثبت مى‌نهد و در نيل انسان به سعادت مؤثر است، از اين جهت همه از يك زندگى خوب و سالم بهره‌مند مى‌گردند و هم چشمى‌هاى بى مورد ريشه كن مى‌شود.
مصرف واقعى و معقول، در حقيقت همان اعتدال و قناعت است كه قرآن و روايات آن را مورد تأكيد قرار مى‌دهند و مردم را در عمل به آن تشويق مى‌كنند.
اما مصرف افراطى و بى رويه باعث پيدايش نيازهاى كاذب در جامعه مى‌شود و بر توزيع عادلانه درآمد و تخصيص صحيح منابع توليد تأثير منفى مى‌گذارد و به رقابت منفى و هم چشمى مى‌انجامد. اين تأثيرات منفى، مصالح جامعه را تهديد مى‌كند و آنها را به خطر مى‌اندازد. «٢» ج. معيار در مصرف‌ معيارهاى درست مصرف و استفاده بهينه از منابع، در تعاليم ارزشمند دينى معرفى شده‌اند؛ از جمله رعايت ارزشها و مصرف بر اساس مصالح نظام اسلامى.
رعايت ارزشها در مصرف: ارزشها عبارتند از عقايد، باورها، رفتارها و